Dyrektywa unijna w sprawie efektywności energetycznej dla ciepłownictwa

Nowe wymogi dla przedsiębiorstw zaopatrujących w ciepło i chłód

Kluczową regulacją dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej (EED) (link), będącej składową pakietu „Fit for 55” jest osiągnięcie lub utrzymanie przez systemy ciepłownicze i chłodnicze statusu efektywnego systemu ciepłowniczego lub chłodniczego. Regulacja ta determinuje możliwość ubiegania się o dofinansowanie na realizację procesu dekarbonizacji.

Zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy, wysokosprawna kogeneracja spełnia kryteria:

  • emisja CO2 niższa niż 270 g CO2 / 1 kWh energii wyprodukowanej,
  • produkcja skojarzona zapewnia oszczędność energii pierwotnej w wysokości co najmniej 10% w porównaniu z wartościami referencyjnymi dla rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej.

Jednostki kogeneracyjne zbudowane przed 10 października 2023 mogą być objęte odstępstwem od wymogu emisji CO2 do 1 stycznia 2034, pod warunkiem, ze mają plan stopniowego ograniczania emisji do progu poniżej 270 g CO2 / 1 kWh do dnia 1 stycznia 2034. Plan ten będzie musiał być zgłoszony odnośnym operatorom i właściwym organom.

Alternatywnie będą mogły być stosowane kryteria oparte na wielkości emisji gazów cieplarnianych przedstawione poniżej:

  • do 31 grudnia 2025: 200g/kWh;
  • od 1 stycznia 2026: 150g/kWh;
  • od 1 stycznia 2035: 100g/kWh;
  • od 1 stycznia 2045: 50g/kWh;
  • od 1 stycznia 2050: 0g/kWh.

W przypadku budowy nowego systemu ciepłowniczego lub znacznej modernizacji jednostki kogeneracyjnej nie może nastąpić wzrost wykorzystania paliw kopalnych innych niż gaz ziemny w istniejących źródłach energii w porównaniu z rocznym zużyciem uśrednionym dla poprzednich 3 lat. Nowe źródła w systemie nie mogą wykorzystywać paliw kopalnych innych niż gaz ziemny, w przypadku budowy takiego źródła lub znacznej jego modernizacji do 2030 r.

Od 1 stycznia 2025 r., co 5 lat, operatorzy systemów ciepłowniczych i chłodniczych
o mocy przekraczającej 5 MW, które nie spełniają definicji systemu efektywnego będą przygotowywać plan zapewnienia bardziej efektywnego zużycia energii pierwotnej, ograniczenia strat dystrybucyjnych oraz zwiększenia udziału OZE w wytwarzaniu energii. Plan ten ma na celu wypracowanie działań, które spowodują spełnienie kryteriów systemu efektywnego i będzie zatwierdzany przez właściwy organ.

W przypadku planowania budowy lub modernizacji niżej wymienionych instalacji będzie konieczne przeprowadzanie analizy kosztów i korzyści zgodnej z załącznikiem nr XI do dyrektywy:

  • cieplna instalacja elektroenergetyczna, której średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 10 MW, w celu oceny kosztów i korzyści zrealizowania tej instalacji jako wysokosprawnej instalacji kogeneracyjnej,
  • instalacja przemysłowa, której średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 8 MW, w celu oceny wykorzystania ciepła odpadowego,
  • obiekt infrastruktury usługowej, którego średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 7 MW, np. oczyszczalnia ścieków, w celu oceny wykorzystania ciepła odpadowego.

Ocena możliwości wykorzystania ciepła odpadowego musi uwzględniać jego bezpośrednie wykorzystanie lub podniesienie do wyższych poziomów temperatury. Jeżeli ciepło odpadowe jest odzyskiwane na terenie obiektu, oceniane będzie co najmniej wykorzystanie wymienników ciepła, pomp ciepła i technologii przekształcania ciepła w energię elektryczną. Jeżeli ciepło odpadowe jest odzyskiwane poza terenem obiektu, oceniane będzie co najmniej instalacje przemysłowe, obiekty rolne i sieci ciepłownicze jako potencjalne punkty odbioru. Analiza kosztów i korzyści będzie uwzględniać analizę ekonomiczną, odzwierciedlającą rzeczywiste transakcje przepływów pieniężnych.

Państwa członkowskie muszą również zapewnić, że budowa nowych systemów ciepłowniczych lub znaczna modernizacja jednostek wytwórczych zasilających dany system nie spowoduje wzrostu wykorzystania paliw kopalnych innych niż gaz ziemny
w istniejących źródłach w porównaniu do średniego zużycia z poprzednich 3 lat oraz, że żadne nowe źródło w systemie nie wykorzystuje paliw kopalnych, z wyłączeniem jednostek wykorzystujących gaz ziemny, które mogłyby być budowane lub poddane znaczącej modernizacji do roku 2030.

Pomiary zużycia mediów i rozliczenia

Dla odbiorców końcowych ciepła, chłodu lub ciepłej wody użytkowej liczniki będą mierzyć rzeczywiste zużycie energii i w przypadku, gdy media są dostarczane
z centralnego źródła obsługującego większą liczbę budynków lub z systemu ciepłowniczego lub chłodniczego licznik będzie musiał być zamontowany na wymienniku ciepła lub na granicy dostaw.

W nowych budynkach wielomieszkaniowych wyposażonych w centralne źródło ogrzewania dla ciepłej wody użytkowej lub zaopatrywanych z systemu ciepłowniczego będą instalowane indywidualne liczniki dla c.w.u.

W zakresie podliczników i podziału kosztów ogrzewania, chłodzenia i ciepłej wody użytkowej, w budynkach wielomieszkaniowych z własnym źródłem lub zaopatrywanych
z systemów będą instalowane indywidualne liczniki do pomiaru zużycia energii dla każdego modułu budynku, jeżeli jest to wykonalne i efektywne kosztowo.

Jeżeli zastosowanie liczników nie jest wykonalne lub opłacalne do pomiarów zużycia energii cieplnej, do pomiarów mają być stosowane podzielniki kosztów ciepła. Jeśli ta metoda również nie będzie wykonalna lub opłacalna, będzie można rozważyć inne opłacalne metody pomiaru zużycia energii cieplnej.

Państwa członkowskie muszą zapewnić wprowadzenie przepisów krajowych dotyczących podziału kosztów zużycia energii cieplnej, chłodzenia i c.w.u. w budynkach wielomieszkaniowych lub wielofunkcyjnych, zaopatrywanych z systemu lub gdy budynki te posiadają obsługujące je własne systemu ogrzewania lub chłodzenia. Przepisy te obejmują wytyczne w sprawie sposobu podziału kosztów:

  • energii na cele c.w.u.;
  • energii cieplnej wytwarzanej przez instalację w budynku oraz do celów ogrzewania powierzchni wspólnych, jeżeli klatki schodowe i korytarze są wyposażone
    w grzejniki;
  • ogrzewania lub chłodzenia mieszkań.

Nowo montowane liczniki i podliczniki kosztów ogrzewania muszą być zdalnego odczytu o ile to wykonalne i opłacalne. Liczniki i podzielniki kosztów już zamontowane, muszą zostać wyposażone w taką funkcję lub wymienione do 1 stycznia 2027, chyba że Państwo członkowskie wykaże, że nie jest to opłacalne.

W zakresie podstawowych praw umownych dot. ciepła, chłodu i c.w.u. będą występować nowe wymogi. Treść umowy powinna zawierać zapisy dotyczące m.in.:

  • świadczonych usług i przewidzianych w umowie poziomów jakości usług;
  • rodzajów oferowanych usług w zakresie utrzymania objętych umową bez dodatkowych opłat;
  • sposobów uzyskiwania aktualnych informacji na temat wszystkich mających zastosowanie taryf, opłat za utrzymanie oraz wiązanych produktów lub usług;
  • okresu obowiązywania umowy, warunków przedłużania oraz rozwiązania umowy
    i zakończenia świadczenia usług;
  • ustaleń dotyczących rekompensat i zwrotu opłat, które mają zastosowanie
    w przypadku niespełnienia standardów jakości usług zagwarantowanych
    w umowie;
  • metod wszczynania pozasądowego rozstrzygania sporów.

Odbiorcy końcowi i użytkownicy końcowi muszą również otrzymać streszczenie kluczowych warunków umowy, w tym cen i taryf, w przejrzystej i zwięzłej formie, napisane prostym językiem. Odbiorcy muszą zostać zawiadomieni o każdym zamiarze wprowadzenia zmian do umowy.

Planowanie ogrzewania i chłodzenia przez państwa członkowskie

Państwa członkowskie będą przekazywać kompleksową ocenę krajowego potencjału
w zakresie ogrzewania i chłodzenia, która będzie zawierać informacje określone
w załączniku X do dyrektywy. W skrócie opiszemy co zawiera niniejszy załącznik X.

Część I „Przegląd ogrzewania i chłodzenia” zawiera:

  • przegląd zapotrzebowania na ogrzewanie i chłodzenie pod względem szacowanej energii użytecznej oraz ilościowe określenie zużycia energii końcowej rocznie
    w podziale na sektory: budynków mieszkalnych, usług, przemysłu, inne sektory, które indywidualnie zużywają 5% całkowitego krajowego zapotrzebowania na ciepło lub chłód;
  • określenie bieżącego zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą według technologii w ramach ww. sektorów;
  • wskazanie instalacji wytwarzających ciepło odpadowe lub chłód odpadowy oraz ich potencjał w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą;
  • udział energii z OZE oraz ciepła lub chłodu odpadowego w końcowym zużyciu energii;
  • zagregowane dane dotyczące jednostek kogeneracyjnych w istniejących sieciach ciepłowniczych i chłodniczych (zużycie energii pierwotnej, sprawność; oszczędność energii pierwotnej, współczynnik emisji CO2);
  • zagregowane dane dotyczące istniejących sieci ciepłowniczych i chłodniczych zaopatrywanych z kogeneracji (ogólne zużycie energii pierwotnej, zużycie energii pierwotnej z jednostek kogeneracyjnych, udział kogeneracji w zaopatrzeniu systemów ciepłowniczych lub chłodniczych, straty w systemach ciepłowniczych
    i chłodniczych, gęstość przyłączenia, udział systemów w podziale na różne grupy temperatury eksploatacji);
  • mapę terytorium kraju, wskazującą obszary zapotrzebowania na ogrzewanie
    i chłodzenie, istniejące punkty zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą oraz instalacje przesyłowe systemu ciepłowniczego, planowane punktu zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą;
  • prognozę tendencji zapotrzebowania na ogrzewanie i chłodzenie w perspektywie kolejnych 30 lat, z uwzględnieniem prognoz na najbliższe 10 lat, zmiany zapotrzebowania w budynkach i różnych sektorach przemysłu.

Część II „Cele, strategia i środki z dziedziny polityki” zawiera:

  • planowany wkład państwa w realizację jego krajowych założeń i celów
    w odniesieniu do 5 wymiarów unii energetycznej (wg rozporządzenia 2018/1999) poprzez efektywność w zakresie ogrzewania i chłodzenia;
  • ogólny przegląd istniejących strategii i środków.

 Część III „Analiza potencjału gospodarczego w zakresie efektywności w zakresie ogrzewania i chłodzenia” zawiera:

  • analizę potencjału gospodarczego różnych technologii w zakresie ogrzewania
    i chłodzenia w odniesieniu do całego terytorium kraju z wykorzystaniem analizy kosztów i korzyści (art. 25 ust. 3 dyrektywy) i określenie alternatywnych scenariuszy bardziej efektywnych i odnawialnych technologii grzewczych
    i chłodniczych (należy wziąć pod uwagę: przemysłowe ciepło i chłód odpadowy, spalanie odpadów, wysokosprawną kogenerację, OZE, pompy ciepła, ograniczanie strat ciepła o chłodu, systemy ciepłownicze i chłodnicze).

Część IV „Potencjalne nowe strategie i środki z dziedziny polityki” zawiera:

  • przegląd środków i programów finansowania w celu wykorzystania potencjału gospodarczego wraz z prognozą dotyczącą: ograniczeń emisji gazów cieplarnianych, oszczędności energii pierwotnej, wpływu na udział wysokosprawnej kogeneracji, wpływy na udział energii z OZE, powiązania
    z krajowym programem finansowym i oszczędności dla budżetu publicznego
    i uczestników rynku, szacowanych środków wsparcia publicznego.

Zainteresowane strony, których dotyczy ocena krajowego potencjału w zakresie ogrzewania i chłodzenia będą miały zapewnioną możliwość uczestniczenia
w przygotowywaniu planów w zakresie ogrzewania i chłodzenia. Jeżeli w wyniku oceny zostanie wskazany potencjał stosowania wysokosprawnej kogeneracji lub efektywnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych wykorzystujących ciepło odpadowe, państwa członkowskie podejmą odpowiednie działania w celu rozbudowy sprawnej infrastruktury ciepłowniczej i chłodniczej, wspierania rozbudowy instalacji do wykorzystywania ciepła odpadowego, w tym w sektorze przemysłowym, lub dostosowania do rozwoju wysokosprawnej kogeneracji, a także wykorzystywania ogrzewania i chłodzenia z ciepła odpadowego oraz energii ze źródeł odnawialnych.

Gminy o liczbie ludności większej niż 45 000 będą przygotowywać lokalne plany
w zakresie ogrzewania i chłodzenia. Plany te będą mogły być realizowane wspólnie przez grupę kilku sąsiadujących ze sobą władz lokalnych. Lokalne plany w zakresie ogrzewania i chłodzenia będą poddawane ocenie przez właściwy organ krajowy.

Nowe wymogi dla przedsiębiorstw zaopatrujących w ciepło i chłód

Kluczową regulacją dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej (EED) (link), będącej składową pakietu „Fit for 55” jest osiągnięcie lub utrzymanie przez systemy ciepłownicze i chłodnicze statusu efektywnego systemu ciepłowniczego lub chłodniczego. Regulacja ta determinuje możliwość ubiegania się o dofinansowanie na realizację procesu dekarbonizacji.

Kryteria uznawania systemów za efektywne są przedstawione poniżej:

 

gdzie:

OZE – energia odnawialna,

ODP – ciepło odpadowe,

KOG – kogeneracja,

WS.KOG – wysokosprawna kogeneracja.

Alternatywnie będą mogły być stosowane kryteria oparte na wielkości emisji gazów cieplarnianych przedstawione poniżej:

  • do 31 grudnia 2025: 200g/kWh;
  • od 1 stycznia 2026: 150g/kWh;
  • od 1 stycznia 2035: 100g/kWh;
  • od 1 stycznia 2045: 50g/kWh;
  • od 1 stycznia 2050: 0g/kWh.

Zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy, wysokosprawna kogeneracja spełnia kryteria:

  • emisja CO2 niższa niż 270 g CO2 / 1 kWh energii wyprodukowanej,
  • produkcja skojarzona zapewnia oszczędność energii pierwotnej w wysokości co najmniej 10% w porównaniu z wartościami referencyjnymi dla rozdzielonej produkcji ciepła i energii elektrycznej.

Jednostki kogeneracyjne zbudowane przed 10 października 2023 mogą być objęte odstępstwem od wymogu emisji CO2 do 1 stycznia 2034, pod warunkiem, ze mają plan stopniowego ograniczania emisji do progu poniżej 270 g CO2 / 1 kWh do dnia 1 stycznia 2034. Plan ten będzie musiał być zgłoszony odnośnym operatorom i właściwym organom.

W przypadku budowy nowego systemu ciepłowniczego lub znacznej modernizacji jednostki kogeneracyjnej nie może nastąpić wzrost wykorzystania paliw kopalnych innych niż gaz ziemny w istniejących źródłach energii w porównaniu z rocznym zużyciem uśrednionym dla poprzednich 3 lat. Nowe źródła w systemie nie mogą wykorzystywać paliw kopalnych innych niż gaz ziemny, w przypadku budowy takiego źródła lub znacznej jego modernizacji do 2030 r.

Od 1 stycznia 2025 r., co 5 lat, operatorzy systemów ciepłowniczych i chłodniczych
o mocy przekraczającej 5 MW, które nie spełniają definicji systemu efektywnego będą przygotowywać plan zapewnienia bardziej efektywnego zużycia energii pierwotnej, ograniczenia strat dystrybucyjnych oraz zwiększenia udziału OZE w wytwarzaniu energii. Plan ten ma na celu wypracowanie działań, które spowodują spełnienie kryteriów systemu efektywnego i będzie zatwierdzany przez właściwy organ.

W przypadku planowania budowy lub modernizacji niżej wymienionych instalacji będzie konieczne przeprowadzanie analizy kosztów i korzyści zgodnej z załącznikiem nr XI do dyrektywy:

  • cieplna instalacja elektroenergetyczna, której średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 10 MW, w celu oceny kosztów i korzyści zrealizowania tej instalacji jako wysokosprawnej instalacji kogeneracyjnej,
  • instalacja przemysłowa, której średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 8 MW, w celu oceny wykorzystania ciepła odpadowego,
  • obiekt infrastruktury usługowej, którego średnia roczna całkowita moc wejściowa przekracza 7 MW, np. oczyszczalnia ścieków, w celu oceny wykorzystania ciepła odpadowego.

Ocena możliwości wykorzystania ciepła odpadowego musi uwzględniać jego bezpośrednie wykorzystanie lub podniesienie do wyższych poziomów temperatury. Jeżeli ciepło odpadowe jest odzyskiwane na terenie obiektu, oceniane będzie co najmniej wykorzystanie wymienników ciepła, pomp ciepła i technologii przekształcania ciepła w energię elektryczną. Jeżeli ciepło odpadowe jest odzyskiwane poza terenem obiektu, oceniane będzie co najmniej instalacje przemysłowe, obiekty rolne i sieci ciepłownicze jako potencjalne punkty odbioru. Analiza kosztów i korzyści będzie uwzględniać analizę ekonomiczną, odzwierciedlającą rzeczywiste transakcje przepływów pieniężnych.

Państwa członkowskie muszą również zapewnić, że budowa nowych systemów ciepłowniczych lub znaczna modernizacja jednostek wytwórczych zasilających dany system nie spowoduje wzrostu wykorzystania paliw kopalnych innych niż gaz ziemny
w istniejących źródłach w porównaniu do średniego zużycia z poprzednich 3 lat oraz, że żadne nowe źródło w systemie nie wykorzystuje paliw kopalnych, z wyłączeniem jednostek wykorzystujących gaz ziemny, które mogłyby być budowane lub poddane znaczącej modernizacji do roku 2030.

Pomiary zużycia mediów i rozliczenia

Dla odbiorców końcowych ciepła, chłodu lub ciepłej wody użytkowej liczniki będą mierzyć rzeczywiste zużycie energii i w przypadku, gdy media są dostarczane
z centralnego źródła obsługującego większą liczbę budynków lub z systemu ciepłowniczego lub chłodniczego licznik będzie musiał być zamontowany na wymienniku ciepła lub na granicy dostaw.

W nowych budynkach wielomieszkaniowych wyposażonych w centralne źródło ogrzewania dla ciepłej wody użytkowej lub zaopatrywanych z systemu ciepłowniczego będą instalowane indywidualne liczniki dla c.w.u.

W zakresie podliczników i podziału kosztów ogrzewania, chłodzenia i ciepłej wody użytkowej, w budynkach wielomieszkaniowych z własnym źródłem lub zaopatrywanych
z systemów będą instalowane indywidualne liczniki do pomiaru zużycia energii dla każdego modułu budynku, jeżeli jest to wykonalne i efektywne kosztowo.

Jeżeli zastosowanie liczników nie jest wykonalne lub opłacalne do pomiarów zużycia energii cieplnej, do pomiarów mają być stosowane podzielniki kosztów ciepła. Jeśli ta metoda również nie będzie wykonalna lub opłacalna, będzie można rozważyć inne opłacalne metody pomiaru zużycia energii cieplnej.

Państwa członkowskie muszą zapewnić wprowadzenie przepisów krajowych dotyczących podziału kosztów zużycia energii cieplnej, chłodzenia i c.w.u. w budynkach wielomieszkaniowych lub wielofunkcyjnych, zaopatrywanych z systemu lub gdy budynki te posiadają obsługujące je własne systemu ogrzewania lub chłodzenia. Przepisy te obejmują wytyczne w sprawie sposobu podziału kosztów:

  • energii na cele c.w.u.;
  • energii cieplnej wytwarzanej przez instalację w budynku oraz do celów ogrzewania powierzchni wspólnych, jeżeli klatki schodowe i korytarze są wyposażone
    w grzejniki;
  • ogrzewania lub chłodzenia mieszkań.

Nowo montowane liczniki i podliczniki kosztów ogrzewania muszą być zdalnego odczytu o ile to wykonalne i opłacalne. Liczniki i podzielniki kosztów już zamontowane, muszą zostać wyposażone w taką funkcję lub wymienione do 1 stycznia 2027, chyba że Państwo członkowskie wykaże, że nie jest to opłacalne.

W zakresie podstawowych praw umownych dot. ciepła, chłodu i c.w.u. będą występować nowe wymogi. Treść umowy powinna zawierać zapisy dotyczące m.in.:

  • świadczonych usług i przewidzianych w umowie poziomów jakości usług;
  • rodzajów oferowanych usług w zakresie utrzymania objętych umową bez dodatkowych opłat;
  • sposobów uzyskiwania aktualnych informacji na temat wszystkich mających zastosowanie taryf, opłat za utrzymanie oraz wiązanych produktów lub usług;
  • okresu obowiązywania umowy, warunków przedłużania oraz rozwiązania umowy
    i zakończenia świadczenia usług;
  • ustaleń dotyczących rekompensat i zwrotu opłat, które mają zastosowanie
    w przypadku niespełnienia standardów jakości usług zagwarantowanych
    w umowie;
  • metod wszczynania pozasądowego rozstrzygania sporów.

Odbiorcy końcowi i użytkownicy końcowi muszą również otrzymać streszczenie kluczowych warunków umowy, w tym cen i taryf, w przejrzystej i zwięzłej formie, napisane prostym językiem. Odbiorcy muszą zostać zawiadomieni o każdym zamiarze wprowadzenia zmian do umowy.

Planowanie ogrzewania i chłodzenia przez państwa członkowskie

Państwa członkowskie będą przekazywać kompleksową ocenę krajowego potencjału
w zakresie ogrzewania i chłodzenia, która będzie zawierać informacje określone
w załączniku X do dyrektywy. W skrócie opiszemy co zawiera niniejszy załącznik X.

Część I „Przegląd ogrzewania i chłodzenia” zawiera:

  • przegląd zapotrzebowania na ogrzewanie i chłodzenie pod względem szacowanej energii użytecznej oraz ilościowe określenie zużycia energii końcowej rocznie
    w podziale na sektory: budynków mieszkalnych, usług, przemysłu, inne sektory, które indywidualnie zużywają 5% całkowitego krajowego zapotrzebowania na ciepło lub chłód;
  • określenie bieżącego zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą według technologii w ramach ww. sektorów;
  • wskazanie instalacji wytwarzających ciepło odpadowe lub chłód odpadowy oraz ich potencjał w zakresie zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą;
  • udział energii z OZE oraz ciepła lub chłodu odpadowego w końcowym zużyciu energii;
  • zagregowane dane dotyczące jednostek kogeneracyjnych w istniejących sieciach ciepłowniczych i chłodniczych (zużycie energii pierwotnej, sprawność; oszczędność energii pierwotnej, współczynnik emisji CO2);
  • zagregowane dane dotyczące istniejących sieci ciepłowniczych i chłodniczych zaopatrywanych z kogeneracji (ogólne zużycie energii pierwotnej, zużycie energii pierwotnej z jednostek kogeneracyjnych, udział kogeneracji w zaopatrzeniu systemów ciepłowniczych lub chłodniczych, straty w systemach ciepłowniczych
    i chłodniczych, gęstość przyłączenia, udział systemów w podziale na różne grupy temperatury eksploatacji);
  • mapę terytorium kraju, wskazującą obszary zapotrzebowania na ogrzewanie
    i chłodzenie, istniejące punkty zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą oraz instalacje przesyłowe systemu ciepłowniczego, planowane punktu zaopatrzenia w energię cieplną i chłodniczą;
  • prognozę tendencji zapotrzebowania na ogrzewanie i chłodzenie w perspektywie kolejnych 30 lat, z uwzględnieniem prognoz na najbliższe 10 lat, zmiany zapotrzebowania w budynkach i różnych sektorach przemysłu.

Część II „Cele, strategia i środki z dziedziny polityki” zawiera:

  • planowany wkład państwa w realizację jego krajowych założeń i celów
    w odniesieniu do 5 wymiarów unii energetycznej (wg rozporządzenia 2018/1999) poprzez efektywność w zakresie ogrzewania i chłodzenia;
  • ogólny przegląd istniejących strategii i środków.

 Część III „Analiza potencjału gospodarczego w zakresie efektywności w zakresie ogrzewania i chłodzenia” zawiera:

  • analizę potencjału gospodarczego różnych technologii w zakresie ogrzewania
    i chłodzenia w odniesieniu do całego terytorium kraju z wykorzystaniem analizy kosztów i korzyści (art. 25 ust. 3 dyrektywy) i określenie alternatywnych scenariuszy bardziej efektywnych i odnawialnych technologii grzewczych
    i chłodniczych (należy wziąć pod uwagę: przemysłowe ciepło i chłód odpadowy, spalanie odpadów, wysokosprawną kogenerację, OZE, pompy ciepła, ograniczanie strat ciepła o chłodu, systemy ciepłownicze i chłodnicze).

Część IV „Potencjalne nowe strategie i środki z dziedziny polityki” zawiera:

  • przegląd środków i programów finansowania w celu wykorzystania potencjału gospodarczego wraz z prognozą dotyczącą: ograniczeń emisji gazów cieplarnianych, oszczędności energii pierwotnej, wpływu na udział wysokosprawnej kogeneracji, wpływy na udział energii z OZE, powiązania
    z krajowym programem finansowym i oszczędności dla budżetu publicznego
    i uczestników rynku, szacowanych środków wsparcia publicznego.

Zainteresowane strony, których dotyczy ocena krajowego potencjału w zakresie ogrzewania i chłodzenia będą miały zapewnioną możliwość uczestniczenia
w przygotowywaniu planów w zakresie ogrzewania i chłodzenia. Jeżeli w wyniku oceny zostanie wskazany potencjał stosowania wysokosprawnej kogeneracji lub efektywnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych wykorzystujących ciepło odpadowe, państwa członkowskie podejmą odpowiednie działania w celu rozbudowy sprawnej infrastruktury ciepłowniczej i chłodniczej, wspierania rozbudowy instalacji do wykorzystywania ciepła odpadowego, w tym w sektorze przemysłowym, lub dostosowania do rozwoju wysokosprawnej kogeneracji, a także wykorzystywania ogrzewania i chłodzenia z ciepła odpadowego oraz energii ze źródeł odnawialnych.

Gminy o liczbie ludności większej niż 45 000 będą przygotowywać lokalne plany
w zakresie ogrzewania i chłodzenia. Plany te będą mogły być realizowane wspólnie przez grupę kilku sąsiadujących ze sobą władz lokalnych. Lokalne plany w zakresie ogrzewania i chłodzenia będą poddawane ocenie przez właściwy organ krajowy.